Begin.. The Tales

posted on 05 May 2011 16:55 by poptales
ผมทิ้งตัวลงกับโซฟาตัวเดิม เป็นโซฟาหนังสีดำ นั่งสบายแต่ก็ไม่ถึงกับนุ่มนัก
 
ทันทีที่ลงน้ำหนักร่างกาย สายตาพลันชักใบหน้าแหงนมองขึ้นไปที่เพดานอันว่างเปล่า
 
ตาผมลอย...
 
ความคิดผมลอย...
 
และใจผมก็ลอย...
 
ไม่มีคำพูดหรือเสียงใดๆที่ดังเท่าความคิดข้างในผมตอนนี้ ความคิดที่มีทั้งคำถาม คำตอบ คำหลอก คำคม และคำวกวน ที่เวียนว่ายไปมาราวกับสายน้ำวนอันเชี่ยวกราด สวยงามแต่อันตราย
 
ผมพยายามหาจุดศูนย์กลางบางอย่าง ที่จะเป็นตัวยึดเหนี่ยวจินตนาการเหล่านั้น จากที่อยู่กันล่องลอยเละเทะให้รวมกันเป็นก้อนเดียว
 
ดินสอที่วางอยู่บนโต๊ะตัวนั้น นี่แหละคือสิ่งที่ผมต้องการ คือน้ำตาลของเหล่ามดงาน คือดอกไม้ของกองทัพผึ้งแห่งความคิด
 
ผมเอื้อมตัวไปคว้าดินสอธรรมดาๆแท่งนี้ที่วางบนโต๊ะไม่ไกลจากโซฟานัก สายตาผมจ้องไปที่ปลายอันแหลมของมัน ผมรวบรวมทุกอย่างไปอยู่ที่ปลายนั้น
ผมไม่รีรอที่จะเริ่มความสนุก ผมกวัดแกว่งมือที่ถือดินสอราวกับการเต้นระบำประเภทหนึ่ง
 
วาดป่าใส่วิวที่หน้าต่าง  วาดฟ้าที่กว้างใหญ่ติดเพดาน  วาดหนวดและระบายฟันดำให้นักการเมืองขี้ฟันเหม็นในทีวี
 
ผมวาดเสียงดนตรีให้บรรเลงอบอวล  วาดความหอมหวนและดอกไม้ติดกับถังขยะในห้อง
 
ผมวาดประตูเปิดตรงไปปารีส  ขึ้นหอโตเกียวรู้สึกว่าเบี้ยวก็ลงมาวาดฐานให้มั่นคง 
 
ผมอยากให้ฉลามว่ายผ่านหน้าไป  ตามด้วยวาฬตัวใหญ่ก็วาดมัน  คิดมันส์ๆหน่อยก็วาดปิรันย่ารุมกินสาหร่าย
 
ผมวาดแมวให้ไล่หมา แล้วหมาไปฟ้องหนู  ผมวาดอูคูเลเล่หลายพันตัววางเรียงรายให้เลือกเล่น
 
ผมวาดไอโฟนมาใช้มาโทร แต่ขอโทษเบื่อแล้วผมก็เติมเส้นมันให้เป็น Play 3  ซะ
 
ผมวาดเฟอรารี่สีแดงมาจอดในชักโครก แล้ววาดแลมโบกินี่สีฟ้าวางไว้บนตู้เย็น
 
.............................................................
 
ตอนนี้จินตนาการณ์มันล่องลอยอย่างสนุกสนาน เป็นจินตนาการที่ผมควบคุมได้ วนไปว่ายมาเต็มห้องที่ผมเคยนั่งเบื่อ
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมยังไม่ได้วาดออกมา ว่าแล้วผมก็ไม่รีรอจับดินสอด้วยมือที่แน่นหนัก ผมค่อยๆบรรจงวาด
...เธอ...
ผมใช้เวลาไม่นานก็วาดเธอเสร็จสมบูรณ์ หน้าตาที่สดใส แววตาที่อ่อนหวาน
และนี่คือโอกาสที่ผมจะได้บอกสิ่งๆหนึ่งให้เธอได้รับรู้ สิ่งที่ผมเก็บไว้มานาน สิ่งที่ทำให้ผมกลัวและไม่กล้า
ผมวางดินสอลง มือทั้งคู่ของผมเอื้อมไปจับมือทั้งคู่ของเธอ ความตื่นเต้นเข้าครอบงำผมอีกครั้ง 
ตกลงมือเธออุ่นหรือมือผมเย็นกันแน่?
ริมฝีปากของผมค่อยๆเปิดออกทีละนิดหลังจากได้รับแรงกระตุ้นชั้นดีจากรอยยิ้มที่มุมปากของเธอ
ผมเริ่มขยับปากออกเสียงอย่างเบาๆ
“ผม ... รัก ...”
“...................”
.
.
.
.
.
.
.
 
 
“ก๊าบ ก๊าบ ก๊าบ!! เป็ดอาบน้ำในคลอง ตาก็จ้องแลมองเพราะในคลองมีหอยปูปลา....ก๊าบ ก๊าบ ก..”   “แกร๊ป!!”
อ่า...ให้ตายสิ ผมเกลียดเสียงนาฬิกาปลุกนี้มาก มันดึงให้ผมกลับมาสู่โลกความจริงได้อย่างไม่มีเหตุผล ต่อให้ผมบินไกลไปกี่ล้านล้านไมล์ นาฬิกาปลุกก็สามารถออกตามผมเจอและกระชากผมเข้าร่างได้ในเวลาไม่ถึงเสี้ยวไมโครวินาที
7 โมงเช้าวันจันทร์ ผมควรต้องลุกจากเตียงแล้วสินะแต่กลิ่นฝันที่เพิ่งผ่านไปมันยังกรุ่นๆติดอยู่ที่หมอน
ผมก็ไม่ต่างกับใครทั่วไป หมอนที่ยังหอมกรุ่นความฝันเนี่ยมันดึงดูดมากกว่าขนมปังครัวซองที่เพิ่งออกจากเตาอบซะอีก ผมยังคงงัวเงียหรือจะเรียกว่า After Shock หลังหลุดจากฝันดีนะ
ผมจัดการความเป็นส่วนตัวของตัวเองเช้านี้เสร็จแล้ว และพร้อมออกเดินทางตามเส้นของชีวิตประจำวัน ผมหยิบกุญแจห้อง สายตายังคงมองทอดไปที่หมอน


...บางอย่างมันก็ควรอยู่ในที่ของมัน แต่หากอยากให้มันมาอยู่กับเราจริงๆก็แค่...

ว่าแล้วผมก็หยิบดินสอที่วางอยู่บนโต๊ะใส่กระเป๋าทำงานไปด้วย ปิดห้องและล๊อคประตู.......
 
 
 
 

-Poptrait-

Begin.. The Tales

Comment

Comment:

Tweet

เฮ้อ...อยากวาดรูปเก่ง ๆ น่ะconfused smile

#2 By แจม on 2011-05-08 21:40

ชอบเรื่องนี้ (เดี๋ยวไปหยิบดินสอบ้าง) big smile

Hot! Hot!

#1 By ..KaTeLaDa.. on 2011-05-08 18:32