โทน

posted on 14 May 2011 18:09 by poptales

*หมายเหตุ นิทานเรื่องนี้เป็น 1 ในโปรเจค"เรื่องสั้นทวิตเตอร์"ของผู้เขียน เนื้อเรื่องอาจมีความกระชับตามข้อจำกัดของทวิตเตอร์และมุมมองการเล่าเรื่องใหม่ๆ ตามจินตนาการและแรงบันดาลใจของผู้เขียน 

 



"โทน" ยืนหน้าประตูบ้านและมองเข้าไปอย่างมีความสุขหลังจากเขาหนีออกจากที่นี่ไปเกือบ5ปี ... หรือมากกว่านั้นนะ?


ตัวที่ชุ่มเหงื่อและกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่สะพายมาแม้จะหนักแค่ไหนก็คงไม่เป็นปัญหาบ่าแรงอะไรแล้ว ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มโทนยังไม่ลืมสิ่งที่ต้องทำ


มือที่ไร้กำลังค่อยๆหยิบผ้าผืนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้ ขนาดของมันใกล้เคียงกับผ้าเช็ดหน้าแต่ผืนใหญ่กว่าหน่อย ทั้งผืนเต็มไปด้วยรอยเปื้อน


โทนดึงมันมาใช้เช็ดพื้นตั้งแต่หน้าประตูบ้าน เขาเช็ดทุกตารางพื้นอย่างน่าตกใจ ใบหน้าของเด็กผู้ชายมีรอยหยักความตั้งใจเข้ามาแทนที่รอยยิ้ม


ทางเดินปูนที่เขาเดินผ่าน สนามหญ้าที่เคยนอนปล้ำกับเจ้าด่าง ขอบกำแพงที่เขาเหยียบปีนข้ามหันหลังให้บ้านหลังนี้ เขาไล่เช็ดมันด้วยผ้าผืนนั้น


มันเป็นคืนที่เงียบงันและถึงเวลาที่ต้องเข้ามาด้านในบ้าน ห้องรับแขก ห้องครัว ห้องน้ำก็ไม่พลาดเด็กผู้ชายใช้ผ้าผืนนั้นเช็ดพื้นอย่างตั้งใจ


บันไดขึ้นชั้น2 ทางเดินหน้าห้องนอนและในห้องนอนของเขาเองเขาก็ตามเช็ดไม่เว้นทุกซอกมุม


โทนชะงักกับสิ่งที่ทำอยู่เมื่อสายตาทั้งคู่พาไปสัมผัสภาพกีตาร์ตัวโปรด มันเป็นตัวที่พ่อซื้อให้ตอนจบม.3 และก็เป็นพ่อเขาเองที่ทุบมันตอนจบม.6


รอยยิ้มเริ่มกลับมาสู่หน้าตาของผู้ชายคนนี้เมื่อภาพที่เห็นคือกีตาร์ที่กลับมาในสภาพเดิมแม้จะมีแต่รอยกาว สกอตต์เทป คอยปะปิดรอยแตกก็ตาม


เขาไม่รอช้าไปที่ห้องนอนของพ่อและแม่ผู้เป็นที่รักทันที บรรยากาศแห่งความเงียบและท่านทั้งคู่ยังคงหลับนิทราสนิทอยู่ต่อหน้าเขา


เมื่อสายตาอันห่วงใยมองบุพการีได้อิ่มพอประมาณ มือที่ชุ่มเหงื่อของเขาก็ดึงผ้าเปื้อนผืนนั้นดึงขาย่อลงเช็ดพื้นห้องต่อไป


สีหน้าหนุ่มเปลี่ยนไป ดูนิ่งและสับสนเขาเช็ดมันจนกระทั่งความชะงักมาเยือนอีกครั้งแต่มาด้วยความแรงกระแทกอกที่มากกว่าเดิม


เมื่อเตียงที่ใช้เลี้ยงเขาสมัยแบเบาะปรากฎต่อหน้า เขาเริ่มกลั้นน้ำตาไม่ไหว ขา2ข้างลุกเดินไปที่เตียงนั้น
เช็ดมัน เขาลงมือเช็ดฟูกเก่าๆตัวเล็กๆที่เขาเคยหัดตั้งไข่ครั้งแรก "เสร็จหมดซะที" ขณะกำลังจะเก็บผ้าสายตาเจ้ากรรมดันพาไปเจอ..
.
.
.
..รูปที่ยังคงอยู่ในกรอบสวยงามของเขาสมัยเป็นเด็กทารก ถูกอุ้มด้วยความอบอุ่นยืนบนอกของแม่เขาเอง..โทนนิ่งสงบและเดินไปที่ข้างเตียง


เขาหยิบผ้าเปื้อนๆผืนนั้นขึ้นมาอีกครั้ง..และ.. เอื้อมมันไปเช็ดอกคุณแม่ เช็ดรอยเท้าที่เขาเคยเหยียบ...


"ผมเช็ดออกให้แล้วนะแม่..ผมขอโทษ"โทนทรุดตัวลงข้างเตียงเสียงสั่นน้ำตาคลอ ร่างเขาค่อยๆจางหายไป จางและหายไปในที่สุดกับแสงคืนแห่งความมืด..


"โทน..กลับมาเถอะลูก"คุณแม่ยังหลับแต่กลับมีน้ำตาไหลออกมาอย่างช้าๆบนใบหน้าและทิ้งประโยคละเมอเคล้าไปด้วยการรอคอยบางอย่างที่คงไม่มีวันกลับมา






-Poptrait-
    โทน



ปล. นิทานเรื่องนี้เขียนขึ้นมาจากแรงบันดาลใจที่คุณยายผมเคยบอกไว้ ว่าคนตายหลังจากที่ตายไปแล้วจะมีเวลา 7 วันจะต้องเดินทางกลับตามรอยเท้าและเช็ดรอยเท้าของตัวเองในที่ๆเคยไปเหยียบ ก่อนไปสู่ยมโลก

Comment

Comment:

Tweet

ชอบเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนอ่านจากทวิตเตอร์แล้ว เล่าเรื่องได้น่าติดตามดี Hot!

#1 By ..KaTeLaDa.. on 2011-05-14 20:46